Daar staat hij dan…de Kik, en ik heb de kriebels 0

Eigenlijk heb ik die nooit. Mits ik verliefd ben of een presentatie moet geven voor een grote groep. Het zit namelijk zo, en je gelooft het nooit… Maar we hebben een optie gedaan op een huis.

Hopla. Gewoon. Even doen.

We zijn beperkt in onze keuze, betreft de plek waar we in Amsterdam willen wonen, gezien de reistijd van mijn tweede helftje. Zodoende kwamen we een superleuk nieuwbouwproject tegen in Amsterdam Zuidoost. Gelegen tussen Duivendrecht, Bijlmer, en Diemen. Een project waarbij je een kavel koopt en zelf je huis kan kiezen die je erop wilt laten bouwen. En waardoor je dus een hele nieuwe woonwijk krijgt met allemaal verschillende huizen. En nieuwbouw is zo aantrekkelijk, gezien er overal vloerverwarming en trippel beglazing in het huis zit (ik had ook geen idee dat dit bestond hoor, ik heb mijzelf ook pas sinds drie weken verdiept in deze materie..).

HUIS-IN-OPTIE

En het gaat dus om deze =)

En het huis is wel echt kicken. Best onze smaak., en een tuin van 10 meter. Nouja, behalve dat de tuin niet op het westen ligt maar op het noordwesten. Is dat een onwijs probleem eigenlijk?

“We kunnen ook meteen over gaan tot het koopcontract”

Maar snel gaat het wel. Ik bedoel, we hebben pas ongeveer een maand geleden besloten een huis te kopen. We hebben nog ongeveer twee weken bedenktijd, die we ook echt volop nodig hebben. Natuurlijk dacht meneer de makelaar hier anders over. Stond ik daar met mijn goede gedrag. Pennetje in de hand. Overpeinzend. Moet ik dit doen? En de keuze moest ik zelf maken, want mijn wederhelft  zat op kantoor.  Zegt meneer de makelaar “we kunnen ook meteen overgaan tot het koopcontract?” Nee Prisca, geen kat in het bakkie dit keer, Je hebt geleerd van de vorige keer. Wees sterk. Laat je niet in de war brengen. En ik zeg resoluut “Nee hoor, wij hebben eerst nog bedenktijd nodig!”. Bravo. Bravo.

Want ja, het klinkt kicken, maar we zitten wel weer 15 minuten verder fietsen van de stad af als waar we nu wonen. Worden we zo dan niet een beetje te burgerlijk? Teveel op onszelf aangewezen? Is deze plek wel veilig genoeg? En krijgen we ons huis nog wel verkocht over ongeveer 10 jaar? Zuidoost is zich sterk aan het ontwikkelen, maar houdt dit stand?

En wat als ik straks mijn baan verlies? Of als we het daar toch niet naar ons zin hebben?

Jeetje. Wat een vragen. En nog geen antwoorden. Dat bijna-dertigers-dilemma hé, die is de boosdoener van alles. Want ja, we kunnen natuurlijk ook nog steeds lekker veilig in ons huurhuisje blijven zitten van 45m2.

Hopla. Gewoon. Even doen.

Zeg ik wel stoer, maar van binnen kriebelt het! Zoals je al leest nog heel wat om over na te denken. Wat zou jij het belangrijkste vinden?

Volgende week hakken we de knoop door!

Veel Liefde, Pris