It’s on! Jazekerrrr… 4

De hypo, hypo, hypo…theker!

Ik kan je vertellen dat mijn bijna- dertigers-dilemma op dit moment op volle toeren draait. Je zou kunnen zeggen, ik wordt er hypo van! Eigenlijk moet ik dit gewoon accepteren, mij erbij neerleggen. Maar het nemen van zulke stappen vind ik doodeng! Soms denk ik, was ik nog maar 15, heerlijk, nog geen last van verantwoordelijkheidsgevoel!

De eerste gesprekken met makelaars en hypothekers hebben we gehad. Met volle moed kwamen we 10 minuten te laat op onze eerste afspraak. Jaja, we beginnen al heerlijk verantwoordelijk, zoals wij betrachten te zijn. Gelukkig had deze heer, een wat oudere man, het had mijn vader kunnen zijn, of mijn opa, ook nog niet alles op orde, dus viel ons te- laat- kom -actie totaal niet op. Het was zelf zo dat er eigenlijk niet echt plek was in het gehele gebouw, enfin…

‘Kat in het bakkie, voor meneer de adviseur’

Mijn jas kon ik ergens op een bureau deponeren,  er werd snel een hoekje gecreëerd, en natuurlijk het burgerlijke kopje koffie ingeschonken. Alles zo lekker ongedwongen, alles kan, alles mag. Niks zwarte pakken met stropdassen en de haren goed in de lak. Op zich een visie die mij aanspreekt, alleen ik heb altijd een beeld bij adviseurs. Ik hou mezelf gedurende het gesprek de gehele tijd voor; “Prisca….laat je niet verleiden, trap niet in ongedwongenheid of verkoop praatjes. Trap er niet in”. Maar onbewust, klinkt alles zo aantrekkelijk dat je achteraf ineens drie huizen hebt gekocht. Als een kind in een snoepwinkeltje. Zeker als de man in kwestie ook nog persoonlijk wordt, en zegt: ‘ah, wat leuk, je bent bijna net zo oud als mijn zoon’. Het had je aardige buurman zomaar kunnen zijn.

1001004005510741Niet dat dit gebeurd is, drie huizen kopen, natuurlijk niet. Wij moeten eerst nog even de gehele lijst vage termen door die we op hebben geschreven. Ik hoor mijzelf bij binnenkomst nog tegen die man zeggen “eigenlijk zijn wij hierin nog completen leken”. Mijn god. Dat is natuurlijk het domste wat je kunt zeggen. Kat in het bakkie, voor meneer de adviseur. Het eerste wat ik leer bij het vak management: “zeg nooit dat je iets niet weet. Doe dan in ieder geval alsof…!”

Anderhalf uur en een lekker bakkie koffie later, staan we weer buiten. Ik moet zeggen  met een heel hoop wijsheid en terminologie rijker. We nippen een wijntje bij het avondeten en klinken op het leven. We hebben nog een hoop om over na te denken.

En ik ben een vrouw, dus mijn hersenpan draait op dit moment overuren.

Over een paar dingen zijn we het in ieder geval eens. We willen een huis kopen. Liefst nieuwbouw. Helemaal nu de rente zo laag is. En ja, we willen een tuin, minimaal 3 kamers, moet in de buurt van een station, goed bereikbaar, en het liefst ook tussen wat leuke winkeltjes en barretjes. Onmogelijk of niet? Verwend misschien? Of teveel gevraagd? En waar vind je dit eigenlijk in Amsterdam?

Oké, ik hypo nog even door…
De reclame luidt wel ‘Jazekeerrrrr de hypotheker’. Nou ik kan je vertellen, ik vind niets zeker ;) Vonden jullie het ook zo spannend? Een eerste huis kopen? Of in ieder geval, het idee om straks een huis te hebben?

Alle tips zijn welkom!

Veel liefde, Pris