Nemen we de stap? 3

Ieder jaar weer, ergens rond mei, het vervelende envelopje. Het liefst laat ik het ergens rondslingeren om het vervolgens te vergeten (maar leer mij kennen, zo opgeruimd ik ben)….ligt het iedere dag weer onder mijn neus.
Huurverhoging. Wie niet?
Vluchtig lees ik het door, vast allemaal heel belangrijk en vol met duidelijke argumenten, maar mijn oog stuit toch op de allerlaatste zin ‘uw huur wordt dit jaar met 7% verhoogd’.

Een eigen huisOnvermijdelijk natuurlijk aangezien ik ongeveer 2 jaar geleden bij mijn lieftallige vriend ben ingetrokken in zo een 45 m2,  maar voor een woning op de 2e verdieping, zonder tuin……tsja.
Nu bekruipt mij dus echt het gevoel, wat gaan we doen? Blijven we hier wonen of gaan we iets kopen? Wauw, wat een bijna-dertigers-dilemma. Iets kopen klinkt zo ‘grote mens achtig’ en vol met verantwoordelijkheden, en zeggen dat ik 45m2 te klein vind klinkt weer ontzettend verwend. Maar goed, eens moet je  een stap nemen toch?

Ik bedoel…je moet elkaar wel heel lief vinden en veel van elkaar houden wil je op 45m2 gaan samenwonen. Toch? Maar waar laat ik in godsnaam al mijn kleren? En mijn schoenen? Ik word ontzettend creatief dat wel, ik bespaar geld, omdat ik iedere keer denk dat ik genoeg kleren heb (en schoenen). Ik hoef maar 2 kamers te stofzuigen, en hoef geen onkruid te wieden.  Uhmm, toch eigenlijk zo gek nog niet op 45m2…..of gaan we toch de stap nemen?….wat zou jij doen? En waar begin je dan eigenlijk?

Gelukkig vinden we elkaar in ieder geval nog lief genoeg!

Veel liefde,  Pris