The leader who had no title 0

Ik heb nog net een beetje energie over om boodschappen te doen, de poezen een aai over de bol te geven, de afwas op te ruimen en mijn jas op te hangen. Daarna puf ik om 19.15 op de bank.

Toen ik deze blog begon heb ik mezelf voorgesteld het hier niet over werk te hebben. Maar de rol van manager in welk bedrijfsleven dan ook, wordt soms best onderschat. Want nee, ik ga zeker niet vertellen hoe het gaat op mijn werk, maar mijn rol als ‘manager’ is uiterst interessant.

De essentie van leiderschap is om meer leiders voort te brengen, niet meer volgers.’

Vind ik.

Vandaag werd mij weer al te duidelijk dat een 9 tot 5 baan absoluut niet saai hoeft te zijn. Zo voor mijn heerlijke weekend die altijd op donderdag rond half 7 start, dacht ik vandaag dit even rustig af te kunnen sluiten. Ik heb zelfs op mijn vrije dag een beetje doorgewerkt, de roosters toen al op kantoor al lichtelijk ingevuld…heerlijk. Want niets is zo fijn om te eindigen met een rustige dag. En dat is het ‘m nou juist.

Je weet namelijk nooit hoe de dag verloopt. Een dag kan alle kanten op gaan. En juist dat, maakt het werk nooit saai… Desalniettemin soms wel vermoeiend.

Want er wordt als manager zijnde best veel van je gevraagd. Als ik om 19.15 op de bank plof, terwijl ik eigenlijk om 6 uur van plan was klaar te zijn (zei ik nou nine till five job? ;) stel ik mij de vraag, wat was het voor dag vandaag?

  • Ik hoor alles, heb 4 oren, 5 ogen en 10 handen. Tenminste, dat denken vaak de medewerkers..
  • Ik voer bijna 3 gesprekken tegelijk. Want dat moeten wij kunnen toch?..
  • Ik ben de schouder,
  • Soms de moeder,
  • De pedagoog,
  • En zelfs af en toe de psycholoog..
  • De vraagbaak,
  • De oplosser,
  • Maar ook altijd diegene die het in de medewerkers ogen verkeerd heeft gedaan,
  • Alles is vaak mijn schuld,
  • En nee, ik behoor natuurlijk geen fout te maken, dat mag niet als manager..
  • Daarnaast ben ik de motivator,
  • De stimulator,
  • Maar ook de politieagent.

En vandaag was het weer eens zo een dag. Een hoop geleerd, een hoop wijzer, een hoop voor elkaar gekegen. Wat een rol vervul je eigenlijk, als manager. En soms, sta je er dan best alleen voor.

Nadenkend bedenk ik mij weer al te goed waarom ik dit vak zo leuk vind. Want hoe dankbaar en heerlijk is het om voor jong en oud, dik en dun, moeder, opa of oma, een kleine rol te spelen in iemand anders zijn leven?

19.30. pling!!  Daar rinkelt mijn eerste werkmailtje weer binnen.

Nu even niet.

Mijn weekend is nu even begonnen.
Even tijd voor mezelf.

Ik sta weer op, met weer meer energie dan ooit, tijd voor een lekkere pan pasta! – want ja, ook het huishouden staat niet stil.

Want ik leef tenslotte om te leven en niet om te werken.

Voor meer inspiratie verwijs ik je naar Robin Sharma, zijn boek ‘The leader who had no title‘ is uiterst interessant en bied goede handvatten.

Herkenbaar?

Veel liefde, Pris